Πιθανότερο είναι ότι θα μας σταματούσε απαλά και θα έλεγε:

«Πρόσεξε τι ιστορίες μου λες.»
«Δεν μπορώ πάντα να ξεχωρίσω αν ο κίνδυνος είναι πραγματικός ή υποθετικός.»
«Χρειάζομαι ύπνο, παύσεις και ρυθμό για να δουλεύω καθαρά.»

Στην κλινική πράξη βλέπω συχνά ανθρώπους που λειτουργούν εξαιρετικά προς τα έξω, αλλά εσωτερικά ζουν σε μόνιμη επιφυλακή. Σαν ο οργανισμός τους να βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση ετοιμότητας, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κάτι αντικειμενικά απειλητικό στο περιβάλλον.

Και αυτό δεν είναι θέμα χαρακτήρα.
Είναι θέμα νευρικού συστήματος.

Ο εγκέφαλος δεν αγαπά τα σενάρια καταστροφής

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι όργανο επιβίωσης. Πριν σκεφτεί, πριν αξιολογήσει λογικά, πριν δημιουργήσει, κάνει μια ταχύτατη σάρωση:

Είμαι ασφαλής ή όχι;

Όταν βομβαρδίζεται συνεχώς με σκέψεις απειλής, αβεβαιότητα ή εσωτερικούς διαλόγους που προβλέπουν το χειρότερο, δεν περιμένει να συλλέξει στοιχεία. Αντιδρά σαν να έχει ήδη ξεσπάσει φωτιά.

Το σώμα μπαίνει σε συναγερμό: η καρδιά επιταχύνει, η αναπνοή γίνεται ρηχή, οι μύες σφίγγουν, το πεδίο σκέψης στενεύει.

Ακόμη κι όταν η κατάσταση δεν είναι πραγματικά επικίνδυνη, ο εγκέφαλος μπορεί να την ερμηνεύει ως απειλή και να κινητοποιεί ολόκληρο τον οργανισμό.

Για παράδειγμα: μια γυναίκα ανοίγει το κινητό της και βλέπει μήνυμα από τον σύντροφό της που γράφει απλώς «Θα μιλήσουμε μετά». Δεν υπάρχει καμία απειλή στη φράση. Κι όμως, μέσα σε δευτερόλεπτα το στομάχι της σφίγγεται. Η καρδιά ανεβάζει ρυθμό. Οι ώμοι της σηκώνονται. Το μυαλό γεμίζει σκέψεις: «Κάτι έγινε. Έκανα κάτι λάθος. Θα με αφήσει.»

Ο εγκέφαλος δεν εξετάζει αποδείξεις εκείνη τη στιγμή. Σηκώνει συναγερμό —όχι επειδή υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, αλλά επειδή ένα ουδέτερο ερέθισμα άγγιξε μνήμες απειλής από το παρελθόν.

Λίγο πιο πέρα, ένας άντρας κάθεται στο αυτοκίνητό του περιμένοντας απάντηση για μια δουλειά. Περνούν ώρες χωρίς ειδοποίηση. Τα χέρια του ιδρώνουν. Το στήθος βαραίνει. Η σκέψη επαναλαμβάνει: «Με απέρριψαν. Δεν ήμουν αρκετός.»

Στην πραγματικότητα, το email απλώς δεν έχει φτάσει ακόμη.
Ο κίνδυνος δεν είναι άμεσος — όμως το νευρικό σύστημα έχει ήδη ενεργοποιηθεί.

Δεν είμαστε φτιαγμένοι για διαρκή εγρήγορση

Το νευρικό μας σύστημα δεν σχεδιάστηκε για να ζει σε μόνιμο συναγερμό. Χρειάζεται εναλλαγή. Κύματα έντασης και αποφόρτισης. Δράση και ξεκούραση.

Όταν αυτό δεν συμβαίνει — όταν λείπουν ο ύπνος, οι παύσεις και οι στιγμές επιβράδυνσης —τότε η σκέψη θολώνει, η αντοχή μειώνεται και ο κόσμος μοιάζει πιο απειλητικός απ’ όσο είναι.

Ο ύπνος δεν είναι χαμένος χρόνος. Είναι εργαστήριο αποκατάστασης: εκεί ο εγκέφαλος οργανώνει πληροφορίες, ρυθμίζει το συναίσθημα, επεξεργάζεται εμπειρίες.

Πριν από την απόδοση, προηγείται η ασφάλεια

Στην ψυχοθεραπεία μιλάμε συχνά για τη νευροβιολογική ασφάλεια — την κατάσταση στην οποία το σώμα αισθάνεται πως δεν χρειάζεται να αμύνεται διαρκώς.

Όταν υπάρχει αυτή η βάση:

– η σκέψη καθαρίζει
– τα συναισθήματα γίνονται διαχειρίσιμα
– οι σχέσεις αποκτούν βάθος
– το σώμα χαλαρώνει
– ανοίγει χώρος για δημιουργικότητα

Η ασφάλεια δεν επιβάλλεται με λογικά επιχειρήματα. Καλλιεργείται μέσα από εμπειρίες: ρυθμική αναπνοή, σταθερότητα, παύση, όρια που προστατεύουν, σχέσεις όπου δεν χρειάζεται να είμαστε σε άμυνα.

Μια κρίσιμη διευκρίνιση: γονίδια, περιβάλλον και άγχος

Όταν λέμε ότι το άγχος και η υπερεγρήγορση δεν είναι θέμα χαρακτήρα, εννοούμε κάτι πολύ συγκεκριμένο: ότι το νευρικό σύστημα έχει μάθει —βιολογικά— να λειτουργεί σε αυξημένη ετοιμότητα.

Αυτό μπορεί να οφείλεται σε γενετική προδιάθεση, σε πρώιμες εμπειρίες ζωής ή σε ένα περιβάλλον όπου η ένταση, η απρόβλεπτη συμπεριφορά ή η συναισθηματική ανασφάλεια ήταν συχνές. Το σώμα προσαρμόστηκε για να προστατευτεί.

Δεν είναι ελάττωμα.
Είναι προσαρμογή.

Άρα τι ευθύνη έχει ο ενήλικας;

Εδώ χρειάζεται μια λεπτή αλλά ουσιαστική διάκριση.

Δεν είμαστε υπεύθυνοι για το πώς διαμορφώθηκε αρχικά το νευρικό μας σύστημα.
Είμαστε όμως υπεύθυνοι — ως ενήλικες — για το αν θα συνεχίσουμε να ζούμε χωρίς να το φροντίζουμε.

Όχι με την έννοια της ενοχής.
Με την έννοια της δυνατότητας αλλαγής.

Η θεραπευτική δουλειά δεν λέει:
«φταις που αγχώνεσαι».

Λέει:

«Τώρα που ξέρεις τι συμβαίνει στο σώμα σου, μπορείς να μάθεις νέους τρόπους ρύθμισης».
Η ευθύνη εδώ είναι αναπτυξιακή.

Σημαίνει:

– να παρατηρείς πότε το σώμα μπαίνει σε συναγερμό
– να μην ταυτίζεσαι απόλυτα με τις σκέψεις φόβου
– να καλλιεργείς ρυθμό, ύπνο και προστατευτικά όρια
– να ζητάς βοήθεια
– να εκπαιδεύεις ξανά το νευρικό σου σύστημα με νέες εμπειρίες ασφάλειας

Αυτό ονομάζεται νευροπλαστικότητα: ο εγκέφαλος αλλάζει.

Όχι στιγμιαία.
Αλλά αλλάζει.

Αν ο εγκέφαλος μιλούσε…

Ίσως να μην μας έδινε συνθήματα επιτυχίας.

Ίσως να μας άφηνε λέξεις πιο γειωμένες:

ασφάλεια
ρυθμός
παύση
ύπνος
αναπνοή
σύνδεση
φροντίδα
παρουσία

Γιατί πριν αλλάξουμε σκέψεις, τρόπους ζωής και στόχους, χρειάζεται κάτι πιο βασικό:

ένα σώμα που να μην βρίσκεται συνεχώς σε επιφυλακή.

Ίσως, τελικά, το πιο γενναίο πράγμα σήμερα δεν είναι να πιέσουμε λίγο ακόμη τον εαυτό μας.

Είναι να τον ακούσουμε.

Και να αρχίσουμε να ζούμε στον ρυθμό που μπορεί να μας κρατήσει υγιείς —
όχι στον ρυθμό του κόσμου,
αλλά στον ρυθμό της ίδιας μας της νευροβιολογίας.

MARTIN LUTHER KING

Κρίσεις πανικού,η μεγάλη εξέγερση μέσα μας!

Ας μιλήσουμε για πανικό!

 Η λέξη πανικός προέρχεται απο τον αρχαίο Έλληνα θεό Πάνα,τραγοπόδαρο,τριχωτό σε όλο του το σώμα,με κέρατα,φίλος της ερημιάς.Μπορείτε να ψάξετε για αυτόν και να δείτε σε εικόνα πόσο άσχημος είναι ο πανικός.

 Πριν ξεκινήσουμε να περιγράφουμε τι είναι η κρίση πανικού και πότε λέμε οτι έχουμε κρίσεις πανικού ειναι σημαντικό να ξεκινήσουμε την διαδρομή απο την άρχη του μονοπατιού κι οχι να βρεθούμε κάπου στην μέση αυτής της διαδρομής!

 Αυτό σημαίνει ότι το πρώτο μας βήμα είναι να αναγνωρίσουμε οτι κάτι έχει αλλάξει στην καθημερινότητα μας και σίγουρα οχι ευχάριστα.Κι ενώ έχετε δοκιμάσει μόνοι σας να αλλάξετε τα πάντα,καταλήγετε συνεχώς στο ίδιο αδιέξοδο!

Με βάση αυτήν την δύσκολη καθημερινότητα,αντισταθείτε στον πειρασμό να δώσετε όνομα στην κατάσταση που βιώνετε,δηλαδή να βάλετε ταμπέλα στον ίδιο σας τον εαυτό.

Δηλώνετε οτι έχετε κρίσεις πανικού...Πώς το ξέρετε;Πώς το γνωρίζετε;

Για να γνωρίζει το άτομο οτι βιώνει κρίσεις πανικού οφείλει να επισκεπτεί ειδικό ψυχικής υγείας,εκείνος να του βεβαιώσει οτι η συνθήκη που βρίσκεται ονομάζεται "κρίσεις πανικού" και μαζί να προχωρήσουν παρακάτω ξετυλίγοντας το συγκεκριμένο κουβάρι.

Ένα ακόμη βήμα της διαδρομής είναι η εποχή που ζούμε,η Google εποχή.Κάπου διαβάσατε ότι τα συμπτώματα που έχετε,είναι κοινά με το άρθρο που ψάξατε και βρήκατε στο διαδύκτιο ,εδώ να επισημάνω σαν ξεχωριστή παράκληση, μην ψάχνετε να βρείτε λύσεις σε τόσο σοβαρά ζητήματα μέσα απο το διαδύκτιο.Με προσοχή επιλέγουμε τι διαβάζουμε ,απο ποιον έχει γραφτεί και σας το ζητώ εγώ που ως ειδικός αυτή την στιγμή αρθρογραφώ με σκοπό να δώσω φώς στον όρο - κρίσεις πανικού -.

Έτσι,λοιπόν, κοινή συμπτωματολογία, όσον αφορά, την ψυχική ή σωματική μας υγεία, δεν σημαίνει οτι είμαστε η διάγνωση που μας έδωσε το ευρετήριο της Google.

Όταν η ψυχή υποφέρει, κανένα κείμενο ή επιφανειακή συμβουλή ,δεν είναι αρκετό να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα!Μοιράζομαι μαζί σας την σημασία που έχει να βάλετε στην ζωή σας τα μικρά βήματα.

Όχι μεγάλες αλλαγές,όχι μεγάλες αποφάσεις, η ψυχή σας θα αντιδράσει σε αυτό.

Όταν βρίσκεσαι μέσα σε κινούμενη άμμο έχεις ανάγκη απο μικρά σταθερά βήματα και ένα μεγάλο ζητάω βοήθεια!

Μετά την αρχή της διαδρομής μας, ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι ,τι βρίσκεται κάτω απο την ομπρέλα, έχω κρίση πανικού!

Λέμε οτι έχουμε κρίση πανικού, όταν σε μια διακριτή χρονική περίοδο λίγων λεπτών υπάρχει, έντονος φόβος που γίνεται τρόμος, συνήθως αιφνιδιάζει το άτομο γιατί συχνά ακούγεται η πρόταση - ΉΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ-.Κορυφώνεται μέσα σε 10-15 λεπτά και σίγουρα υπάρχουν τα ακόλουθα συμπτώματα,άλλοτε όλα μαζί ή σίγουρα πέντα απο αυτά.

-Επιτάχυνση καρδιακού παλμού.

-Τρέμουλο.

-Εφίδρωση.

-Άισθημα ασφυξίας.

-Ναυτία.

-Ζάλη/Αίσθημα λιποθυμίας.

-Φόβος θανάτου.

-Φόβος απώλειας ελέγχου {νομίζω οτι θα τρελαθώ.}

-Αποπραγματοποίηση {δηλαδή γύρω μου τα πράγματα δεν είναι αληθινά.}

-Αποπροσωποίηση {αποσπάμαι απο τον εαυτό μου και τον παρατηρώ απέξω.}

Σημαντική αναφορά εδώ, έχουμε ξεκαθαρίσει μετά απο επισκεψή μας σε ιατρό οτι δεν υπάρχει τίποτα παθολογικό πίσω απο αυτά τα συμπτώματα.Τηρούμε με ευλάβεια τις ιατρικές μας εξετάσεις.Η εικόνα της κρίσης πανικού μοιάζει με εγκεφαλικό επεισόδιο, με καρδιάκο επεισόδιο για αυτό και συχνά οδηγεί το άτομο στο νοσοκομείο.

Μετά την κρίση πανικού, το άτομο, αισθάνεται απίστευτη κόπωση και έχει έντονο το φόβο για την έπαναληψη της κατάστασης.

Όπως,όταν υπάρχουν συχνές επαναλήψεις των κρίσεων, οδηγούν το άτομο να αλλάξει συμπεριφορά, ζεί μέσα στο φόβο.

Χάνει κιλά, εχει μόνιμο σφίξιμο στο στομάχι, μένει ξάγρυπνο.

Αποφέυγει δραστηριότητες όπως σωματική άσκηση,σεξουαλική επαφή.

 Μετράει συνεχώς τους σφυγμούς του,την αρτηριακή του πίεση.

Έχει ανάγκη να είναι συνεχώς με ανθρώπους που νιώθει ασφάλεια ώστε αν συμβεί κάτι να τρέξουν για αυτόν.

Κρατά αντικείμενα ,νέρο γιατί νιωθει στεγνό το λαιμό του, κινητό για ειδοποιήσει αν συμβεί το παραμικρό.

Όλα αυτά διαφέρουν απο άνθρωπο σε άνθρωπο,διαφορετικά συμπτώματα για τον καθένα.

Θέλω να ξέρετε οτι όσοι βιώνετε κρίσεις πανικού είναι ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα αλλά και πολύ χρήσιμο.Είναι ο συναγερμός σας, ότι κάτι συμβάινει ,έχετε υπερφορτώσει την ψυχή σας.Οπότε όσο οξύμορο κι αν φαίνεται , μπορούμε να το ονομάσουμε και ευλογία!

Η κρίση πανικού μας οδηγεί στην καρέκλα ενός ειδικού ψυχικής υγείας και μας βάζει στην συνθήκη να ξετυλίξουμε το κουβάρι μας!

Τώρα όσο αφορά το περιβάλλον των ατόμων που βιώνουν κρίσεις πανικού, μην τους λέτε λόγια όπως:

-Δεν έχεις τίποτα, γιατί έχουν!Μην υποτιμάτε αυτό που συμβαίνει εκείνες τις στιγμές γιάτι είναι πολύ σημαντικό!

Μην θυμώνετε μαζί τους,τους πληγώνετε!

Όταν δεν έχουμε βιώσει μια κατάσταση είναι σχεδόν ακατόρθωτο να μπούμε στα παπούτσια του άλλου και να τον κατανοήσουμε!Γι' αυτό πολύ συχνά τα άτομα αυτά δεν το μοιράζονται , νιώθουν οτι δεν βρίσκουν κατανόηση, το ζουν μοναχικά με φόβο και ντροπή ,μην τυχόν γίνουν ρεζίλι αφού μπορεί να τους συμβεί παντού και συχνά!

Σταθείτε δίπλα τους όπως εκείνοι θέλουν,όπως εκείνοι νώθουν ασφάλεια!

Πάμε να δούμε τις λύσεις που έχουμε, με αργό βηματισμό, χωρίς βιασύνη κι ας είναι τεράστια η ανάγκη μας και το θέλω μας να απαλαγούμε απο το βάρος τους! Μην ξεχνάμε οτι οι κρίσεις πανικού είναι μαζεμένο φορτίο χρόνων που δεν μπορεί απο την μια στιγμή εως την άλλη να φύγει απο πάνω μας!

Το πρώτο σας βήμα είναι να βρείτε έναν ειδικό ψυχικής υγείας όπου η ψυχή σας θα κουμπώσει μαζί του,θα έχετε αλληλεπίδραση και αφήστε τον με πίστη και αλήθεια να περπατήσει δίπλα σας και μάζι με εσάς να μεταμορφώσετε οτι σας βαραίνει!Θέλει αφοσίωση, επένδυση, χρόνο , δεν συμβαίνουν ολα μαγικά και μόνα τους!

Ξεκινήστε να μοιράζεστε με τους ανθρώπους γύρω σας αυτό που σας συμβαίνει, στην αρχή θα είναι άβολο και αμήχανο άλλα όσο μιλάτε γι'αυτό τόσο το αποδυναμώνετε και επίσης θα διαπιστώσετε ότι εκεί εξώ υπάρχει κόσμος που βιώνει το ίδιο με έσας!

Μια τέχνικη για τις κρίσεις ειναι οι αναπνοές,η τεχνική αναπνοών!Η αναπνόη απο την κοιλιά, με το φούσκωμα της κοιλίας κι οχι απο το στόμα.Εξάσκηση χρειάζεται οταν είστε ήρεμοι για να μπορέσετε να την κουμπώσετε την στιγμή της κρίσης!Σαν τις ασκήσεις σεισμού,τις μαθαίνουμε,τις επαναλαμβάνουμε για την στίγμη του συμβάντος!

Σωματική άσκηση, περπάτημα, γαληνεύει το μυαλο, εκτονώνει το σώμα!

Διαλογισμός,αναπνοής,σκέψεων,ήχων,καρδίας,ευγνωμοσύνης.Τα οφέλη του πολλά, με αλλαγή ουσιαστική, απο μέσα προς τα έξω!

Το βασικό όπλο στο φόβο είναι να τον κοιτάξεις κατάματα, με βία διώξτε τις άσχημες εικόνες απο το μυάλο σας, αντικατάσταση τους με εικόνες απο πράγματα που αγαπάτε, σκέψεις που σας συμφέρουν!

Οι κρίσεις πανικού είναι αυτογκόλ, σαμποτάζ  στον ίδιο σας τον εαυτό!Κάντε τις σύμμαχο σας!

Και σίγουρα δεν μπορούν να λυθούν όλα διάβαζοντας τούτο το κείμενο άλλα ίσως ειναι η αφετηρία να δείτε την άλλη όψη  του νομίσματος!Πάντα υπάρχει η άλλη όψη, το φώς που έμεις αφήνουμε να μπει απο τις κλειστές γρύλιες της ψυχής μας!'Ο καθένας μας έχει απίστευτο πλούτο μέσα του, αρκεί να ανοίξουμε τα κλειστά μας  παράθυρα γιατί τα κρατούμενα της ψυχής είναι η μεγαλύτερη αιτία ασθενειών!

Η τροφή της ψυχής είναι οι χαρούμενες στιγμές κι αυτό θέλει συνεχή δουλειά με τον εαυτό μας!

Όταν βρισκόμαστε απέναντι από το χωρισμό, είτε είναι η διακοπή γάμου είτε η διακοπή μιας μεγάλης σχέσης, οι ψυχολογικές και συναισθηματικές διαδικασίες που ακολουθούν είναι ίδιες με της απώλειας-πένθους! 

Οι αλλαγές που θα φέρει στη ζωή μας είναι μεγάλες και χρειάζεται χρόνος, για να μπορέσει το άτομο να ξαναβρεί τα πατήματά του και τις σταθερές του! 
Το σημαντικότερο είναι η μορφή της σχέσης! Αν βγούμε από μια καλή σχέση, μέτρια ή κακοποιητική, αν μας επιβληθεί βίαια, γιατί ο σύντροφος αποφασίζει να φύγει αναπάντεχα… Στην κάθε μορφή αντιστοιχεί η ανάλογη δυσκολία!´ 
   
 
Πόσο πονάει ο χωρισμός και γιατί; 
 
Με τον άνθρωπο που βρισκόμαστε μέσα στη σχέση έχουμε δημιουργήσει δεσμούς, συνήθειες, καθημερινότητα, όνειρα! 
Έχουμε επενδύσει σε αυτή τη σχέση και αναπτύσσουμε, χωρίς μεγάλη προσπάθεια, προσδοκίες!  
Όταν έρθει το τέλος, εκτός από την απώλεια του συντρόφου, βιώνουμε και την απώλεια όλων των παραπάνω! 
Χάνεται ο δεσμός, έρχεται η μοναξιά, αλλάζουν οι συνήθειες και η καθημερινότητά μας και βρισκόμαστε απέναντι στη διαπραγμάτευση των ονείρων μας που, πριν, τα θεωρούσαμε δεδομένα! 
Σε περίπτωση χωρισμού-διαζυγίου, οι αλλαγές είναι μεγαλύτερες με θέματα που αφορούν σε παιδιά, περιουσία, οικονομικά, στέγη και, συχνά, αυτά οδηγούν σε σοβαρές συγκρούσεις! 
Πολύ συχνά ο χωρισμός μεταφράζεται ως πόνος και ακόμη συχνότερα ως σωματικός πόνος! 
Είναι γεγονός ότι ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται ως πραγματικό τον πόνο της ψυχής και αντιδρά με σωματικά συμπτώματα! 
  
Τα στάδια του χωρισμού 
 
Τα στάδια του χωρισμού όπως προ-είπαμε είναι ίδια με της απώλειας-πένθους!  
 
1.Άρνηση 
2.Θυμός 
3.Κατάθλιψη-Θλίψη 
4.Διαπραγμάτευση 
5.Αποδοχή 
  
 
Το άτομο που χωρίζει, ανάλογα με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του, περνάει τα στάδια με την αντίστοιχη διάρκεια και βαρύτητα! 
Επίσης, δεν σημαίνει ότι ανήκει ο ίδιος χωρισμός σε όλους! 
 
Η άρνηση είναι μια διαδικασία όπου το άτομο δεν μπορεί να αποδεχτεί το γεγονός και πολλές φορές κρύβει ελπίδα αυτή η διαδικασία! 
Στην ψυχολογία είναι ένας σημαντικός μηχανισμός άμυνας! 
Έπειτα ακολουθεί ο θυμός, η ψυχολογία της οργής! Έχει παραδεχτεί το άτομο το χωρισμό και ξεκινάει τα ξεσπάσματα! Τα συναισθήματα σε αυτό το στάδιο έχουν απίστευτες εναλλαγές! Θυμώνει με το σύντροφό του, αλλά και με τον εαυτό του! 
Και προχωρά στο στάδιο της κατάθλιψης, ίσως το δυσκολότερο στάδιο του χωρισμού! 
Το στάδιο με τους μεγάλους φόβους της μοναξιάς, της απαξίωσης του εαυτού και της αδυναμίας! Στο στάδιο αυτό νιώθεις την απώλεια ως τη μεγαλύτερη αλήθεια σου! 
Διαπραγμάτευση, το στάδιο του επαναπροσδιορισμού, ίσως σκεφτείς την επανασύνδεση! Το άτομο ξεκινά τους συμβιβασμούς και υπάρχει ο κίνδυνος του συναισθηματικού πισωγυρίσματος! 
Όσο γρηγορότερα βγει το άτομο από αυτό το στάδιο, τόσο ευκολότερα θα καταλήξει στην αποδοχή! 
Στο τελικό στάδιο της αποδοχής έχει σταθεί όριο το άτομο, έχει αναγνωρίσει και έχει αποδεχτεί! 
Αρχίζει τα μελλοντικά βήματα, καθώς αφήνει πίσω το παρελθόν. Συχνά ξεκινά και αναζήτησή νέου συντρόφου! 
 
Εργαλεία για να γίνει πιο ανώδυνος ένας χωρισμός είναι η ενασχόληση μας με τη δουλειά μας! Η απόκτηση νέου χόμπι! 
Το περπάτημα στον καθαρό αέρα, οι καλές παρέες και η επιβολή στον εαυτό μας για νέους στόχους και αποφυγή απομόνωσης! 
Ο πόνος είναι τωρινός, προσωρινός! 
Ρωτήστε τον εαυτό σας αν θα θυμόσαστε αυτή την κατάσταση σε ένα χρόνο! 
Τότε θα δείτε πόσο σημαντική είναι! 
Μοιάζει αδύνατο τη στιγμή που το βιώνεις, αλλά ο χρόνος έρχεται και κάνει τη δουλειά του! 
Και μην ξεχνάμε ότι έχουμε, πάντα, τη δυνατότητα να ζητήσουμε βοήθεια ενός ειδικού! 
 
Το να ζητάμε βοήθεια δηλώνει δύναμη και θάρρος! 
 

Τα ζευγάρια επιλέγουν όλο και συχνότερα ένα σύμβουλο για τη θεραπεία ζεύγους σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια!

Οι λόγοι ποικίλλουν… Αρχικά τα ζευγάρια ζητούν πιο ποιοτική ζωή σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές!

Οι ρυθμοί και οι ανάγκες του σήμερα τρέχουν με υπερβολικό βαθμό, αυτόματα, και οι απαιτήσεις από τον εαυτό μας και το σύντροφό μας!

Σώζονται οι σχέσεις; 
Θεραπεία ζεύγους. 
 
Τα ζευγάρια επιλέγουν όλο και συχνότερα ένα σύμβουλο για τη θεραπεία ζεύγους σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια!  
Οι λόγοι ποικίλλουν… Αρχικά τα ζευγάρια ζητούν πιο ποιοτική ζωή σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές! 
Οι ρυθμοί και οι ανάγκες του σήμερα τρέχουν με υπερβολικό βαθμό, αυτόματα, και οι απαιτήσεις από τον εαυτό μας και το σύντροφό μας! 
Δυο άγνωστοι άνθρωποι προσπαθούν να ενώσουν τους διαφορετικούς κόσμους τους κι ενώ στην αρχή μοιάζει σαν παραμύθι, όταν ξεκινά η πορεία του κοινού δρόμου είναι συχνό φαινόμενο να χάνεται η επικοινωνία, η απλότητα, η κατανόηση και, πολλές φορές, ο σεβασμός! 
Τα ζευγάρια έρχονται, συχνά, αντιμέτωπα με μια μορφή κρίσης ή μεγάλη αλλαγή, οδηγώντας σε αδιέξοδο την κοινή ζωή τους. 
 
Τώρα τι κάνουμε; 
Συχνά τα ζευγάρια θεωρούν ότι «έτσι είναι οι σχέσεις» και κάπως έτσι καταλήγουν μέσα από την καθημερινότητα και τις δυσκολίες της και μένουν σε αυτή την κατάσταση γιατί τη θεωρούν «φυσιολογική» μέχρι να ακουστεί… ο ήχος της εκκωφαντικής έκρηξης! 
 
Τα πιο συχνά μοιράσματα που έρχονται στα γραφεία των θεραπευτών από ένα ζευγάρι είναι τα εξής: 
 
Διαζύγιο 
Απιστία 
Οικονομικά προβλήματα 
Ερχομός παιδιού 
Υπογονιμότητα  
Έλλειψη κατανόησης, αποτέλεσμα συχνών συγκρούσεων  
 
 
➡️Συμβουλευτική ζεύγους 
 
 
 Η θεραπεία ζεύγους δεν είναι η εσχάτη λύση, αλλά η πρόληψη της έκρηξης! 
 
Μέσα στο πλαίσιο της θεραπείας, με τη βοήθεια του συμβούλου, το ζευγάρι καλείται να πάρει απόσταση και να ακούσει, χωρίς την άσκηση κριτικής, το σύντροφό του! 
Να αγγίζει κομμάτια που, μόνο του, το άτομο βρισκόταν σε πλήρη άρνηση να κάνει! 
Μέσα στη θεραπεία θα κατανοήσεις τον εαυτό σου και το σύντροφό σου! 
Οι κόσμοι σας, που έγιναν με τα χρόνια ξεχωριστοί, θα στήσουν γέφυρα για να ξανασυναντηθούν! 
Η θεραπεία θα δώσει πίσω στο ζευγάρι την καθαρή ματιά, ώστε να αναγνωρίσει την αξία και τη δυναμική της σχέσης του! 
 
Στο ζευγάρι, η μεγαλύτερη αποσύνδεση έρχεται όταν χάνει την επικοινωνία του, μαζί με αυτή χάνεται η εμπιστοσύνη κι ο σεβασμός! Μέσα στη θεραπεία το ζεύγος ξαναβάζει τα όριά του, αναγνωρίζει το συναισθηματικό χώρο του συντρόφου του και μαθαίνει πόσο σημαντικός είναι ο τρόπος και ο χρόνος που επικοινωνεί μαζί του! Ενισχύοντας όλα αυτά, το ζευγάρι ξεκινά, ξανά, τα βήματα προς την απόκτηση εμπιστοσύνης, σεβασμού και αλληλεπίδρασης! 
 
Ας μην ξεχνάμε ότι, τη σχέση ενός ζευγαριού την παρομοιάζουμε, εύστοχα, ως ένα χορό τάνγκο… Ο χορός του πάθους, του ερωτισμού, του αισθησιασμού, αλλά και της απλότητας. 
Ένας χορός όπου τα σώματα ακουμπούν με σεβασμό, τα χέρια κρατούν σφιχτά και τα βήματα έχουν απόλυτο συγχρονισμό, όταν ο ένας πατά μπροστά, ο άλλος πατά πίσω! 
Στην πραγματική ζωή του ζευγαριού, αυτός ο χορός μεταφράζεται ως αγάπη, ασφάλεια, αβίαστη επικοινωνία και αμοιβαίες υποχωρήσεις! 
 
Όταν η κοινή ζωή του ζευγαριού απέχει από αυτήν την εικόνα, ο χορός γίνεται βίαιο ποδοπάτημα, η επικοινωνία μετατρέπεται σε έναν ατελείωτο μονόλογο, το ροζ παραμύθι της αγάπης καταλήγει σε ταινία τρόμου και μια από τις σημαντικότερες σχέσεις της ζωής μας οδεύει, με μαθηματικά βήματα, στην καταστροφή!  
 
Με τη βοήθεια της θεραπείας ο χορός τους αποκτά, πάλι, γνώριμους βηματισμούς και απαλά αγγίγματα, γεμάτα αγάπη και ασφάλεια! 
 
 
Οι σχέσεις φωνάζουν και θέλουν ένα δυνατό «ΜΑΖΙ»